ISO 14126, lifle güçlendirilmiş plastik kompozitlerin düzlemde baskı altındaki özelliklerinin nasıl belirleneceğini tanımlar. Bu özellikleri değerlendirirken standartın tanımladığı iki farklı yöntem vardır:
- Yöntem 1: Numunenin kesme yükünü verir.
- Yöntem 2: Numunenin son yükünü veya karışık yüklemeyi verir.
Bu iki yöntem, bazı bakımlardan ortak yönlere sahip olsalar da sonuç olarak birbirinden farklı iki test fikstürü gerektirir. Daha yaygın olan sahip olan Yöntem 1, Celanese tip fikstür kullanır (sağda gösterildiği gibi). Ayrıca iki yöntemde de numunenin ölçü boyu tamamen desteksizdir.
Yöntem 1’de, numune fikstürde desteklenir ve
sertleştirilmiş çelikten yapılmış basma örsüyle ile ana ekseni boyunca sabit hızla hareket ettirilerek numune kırılma oluşuna kadar basılır. Test sırasında gözlenen yüksek kuvvetler sebebiyle
çift sütunlu elektromekanik test sistemleri
kullanılmalıdır.
Basma modülüsü veya kırılma anındaki basma gerinimi gibi ölçümlerin yapılabilmesi için gerinim ölçümünün doğru ve hassas bir şekilde yapılması gerekir. Bunun için, uygun bir uzamaölçer(extensometer)ya da numuneye yapıştırılan gerinimölçer (strain gauge) kullanılarak test boyunca eksenel (axial) gerinim ölçümü yapılır.